Jak w pracy pobawić się w
analizatora osobowości…
Bo na pewno nie w psychologię. Dziwi mnie, że takie książki są
dopuszczane do obiegu. Być może należy je przyjmować jak
poradniki parapsychologiczne na równi z
Kobiety są z Wenus,
mężczyźni z Marsa czy inne szlagiery. Mówi nam zresztą o tym
pytanie w podtytule:
Jak postępować z trudnymi współpracownikami
Zgodzę się, że w pracy stykamy się z najróżniejszymi
osobowościami. Czasami trafiamy na ludzi wysoce nie empatycznych,
można powiedzieć toksycznych, przy których czujemy się źle.
Każdy człowiek unika takich osób. Nie naraża się na stres, będąc
w ich towarzystwie.
Już na wstępie opisana jest historyjka
Susan, która w wyniku życiowych komplikacji trafiła do pracy jako
ekspedientka sklepowa. Jej szef nadużywał wobec niej swojej władzy,
pozwalał sobie na niestosowne uwagi. Pewnego dnia zwalniając
wszystkich do domu kazał jej zostać i próbował ją zgwałcić.
Nie udało się to jednak, na szczęście, ponieważ stanął w
obronie Susan ochroniarz, który robił obchód w tym czasie.
I tu
następuje analiza psychologiczna szefa Susan.
Bardzo
prawdopodobne, – czytamy – ż
e Suzan padła ofiarą
osobnika z antyspołecznym zaburzeniem osobowości. W książce
spotkamy wiele tego typu stwierdzeń. Takie zachowania, które
nazwalibyśmy chamstwem, niekompetencją czy mobbingiem – autorzy
książki tłumaczą ostrymi zaburzeniami psychicznymi. Oczywiście
spotkaliśmy się ze stwierdzeniem „on jest jakiś chory” w
stosunku do niektórych ludzi, nie tylko znanym z pracy, a w tejże
książce dokładnie możemy poczytać „jak bardzo chorzy/zaburzeni jest”. Z dogłębną analizą i poradnictwem co należy zrobić w
danej sytuacji.
Co tak naprawdę nie podoba w tej książce?
Szybkość
etykietowania ludzi. Przyzwolenie, by diagnozę postawił każdy z
nas, na podstawie analizy zachowania, często jednostronnego (osadzonego w pracy, bez uwzględnienia innych czynników).
Charakteryzacja danej „etykiety” czyli diagnozy w uproszczony
sposób, zwykle opisany jako osobnik „nie zdający sobie sprawę ze
swojego zaburzenia”, traktujący „osobnika” jako człowieka
zaburzonego, niebezpiecznego i kompletnie nie wiedzącego, że
zagraża innym osobom. Owszem, w podanym przykładzie być może ten
akurat szef był niebezpieczny, może i miał jakieś problemy ze
sobą, ale człowiek, który podany jest w rozdziale 6: Zaburzenia
borderline: wieczny sztorm, jako osoba skomplikowana emocjonalnie –
porównana do potwora, bez żadnej zdolności do oceny sytuacji.
Zgodzę się, że podane zaburzenie jest jednym z najuciążliwszych,
być może właśnie dlatego osoby zmagające się z nim dość
szybko orientują się, że jest coś nie tak i same zgłaszają się
na terapię. Zaburzenie te polega na przeżywaniu w ogromnej
intensywności emocji i problemy związane z bliskimi relacjami.
Słowo „bliskie” jest kluczowe. W pracy raczej takich się nie nawiązuje. Dlatego uważam za opis i porady w stylu „traktuj osobę
borderline z dystansem i nie pozwól mu się zbliżyć do siebie,
jeśli nie chcesz by później ci się naprzykrzał” za
niefachowe.
Uproszczenia, jakie stosuje się w tej książce
sugerują nastawienie na zysk. Wiadomo – parapsychologia dobrze się
sprzedaje, słowo „toksyczny” jest w modzie (czy był, bo książka
została wydana w 2008r.) – zwłaszcza po naprawdę dobrych i
pomocnych lekturach Susan Forward np T
oksyczni rodzice. Jak się
uwolnić od bolesnej spuścizny i rozpocząć nowe życie czy Pia
Mellody
Toksyczna miłość. Autorzy wybrali sobie większość
zaburzeń osobowości i analizując je dokonali uproszczenia
dodatkowo podając najlepsze wg. nich rady „jak sobie radzić” z
takimi ludźmi w warunkach pracowniczych. Zapominając, że dość
łatwo pomylić introwertyka z „samotnym światem schizoida”
(nazwa rozdziału) czy „osobowością ucieczkową” a
ekstrawertyka z histrionicznym zaburzeniem osobowości.
Moja ocena jest bardzo niska. Ciekawa jestem następnej książki
z tej serii, na szczęście z innym autorem pt.
Toksyczne słowa.
Słowna agresja w związku.
Recenzja, którą zamieszczam pojawiła się na moim blogu
recenzenckim
tutaj